Mijmeringen

[pascall]

Ja dat heb ik ondervonden toen we iets in de schroef draaide ter hoogte van Maasholm, toen riep een zekers SimondeDanser ons op via de marifoon.
Op zon moment erg fijn dat nodig mocht zijn iemand stand-by is, nogmaals mijn dank hiervoor!

Mvg,

Pascal.

[SimondeDanser]

Ja dat heb ik ondervonden toen we iets in de schroef draaide ter hoogte van Maasholm, toen riep een zekers SimondeDanser ons op via de marifoon.
Op zon moment erg fijn dat nodig mocht zijn iemand stand-by is, nogmaals mijn dank hiervoor!

Mvg,

Pascal.

Graag gedaan. Het is toch vanzelfsprekend om iemand te helpen in zo'n situatie.

[SimondeDanser]

Zeiljacht in problemen in Kieler kanaal.
Het is al een aantal jaren terug. Ik was ik onderweg in het Kieler Kanaal vanuit de Oostzee naar huis.
In het kanaal zijn op een aantal plaatsen mogelijkheden om met een jacht te liggen net buiten het kanaal. Echter je ligt daar tussen palen zonder voorzieningen en zonder dat je aan de wal kunt.
Na in Kiel het kanaal in geschut te zijn passeerde ik één van de eerste van dit soort ligplaatsen. In het voorbij varen zag ik er een zeiljacht van een meter of 12 liggen. Op het voordek stond een man met een touw te zwaaien. Dus ik stopte en draaide het gat in richting het zeiljacht. De man bleek al blij te zijn dat er überhaupt iemand naar hem toe kwam want naderhand vertelde hij me dat er al diverse jachten waren gepasseerd, maar deze waren allemaal door gevaren.
Het bleek dat de man een probleem had met de koeling van zijn motor. Het water gutste naar binnen zijn boot in. Dus hij had zijn buitenboordafsluiter dicht gedraaid en kon dus niet verder. Ik heb hem aangeboden om hem op sleeptouw te nemen. Dat aanbod accepteerde hij maar al te graag. Dus zijn we zo samen het kanaal door gevaren naar Brunsbüttel. Daar heb ik hem afgemeerd en heb zelf ook een plekje gezocht. Ik ben daarna naar hem toe gegaan en heb hem gevraagd of ik hem misschien kon helpen zodat hij op eigen kiel verder kon want hij moest naar Hamburg en ik zou de andere kant richting Cuxhaven uit gaan. De man wist niet precies wat er aan de hand was, dus hij wist ook niet of hij geholpen kon worden. Maar hij liet me graag kijken naar het probleem. Het bleek dat een rubberen aansluiting op zijn warmtewisselaar gescheurd was. En hij had geen reserve aan boord. Met wat kunstgrepen heb ik toen een tijdelijke reparatie gemaakt zodat hij naar mijn idee in elk geval Hamburg kon halen. Tijdens het proefdraaien was alles dicht. De man vroeg me wat hij mij verschuldigd was voor het slepen en de reparatie. Ik heb hem gezegd "niets". Het enige was dat ik wilde dat hij me zou laten weten hoe de reis naar Hamburg verlopen was en of hij daar zonder problemen aangekomen was. En dat beloofde hij.
Daarna ging ik terug naar mijn eigen boot om eindelijk even pauze te nemen. Ik besloot even te gaan liggen. Toen ik net goed en wel lag werd er op het raam getikt. Daar stond de man van de zeilboot weer. Hij zei dat het hem niet lekker zat dat ik niets van hem aan wilde nemen. Hij vroeg me of hij me uit kon nodigen om samen met hem een hapje te gaan eten in een nabij gelegen restaurant. Dat vond ik wel een leuk idee, dus dat aanbod heb ik geaccepteerd.
Dus wij samen naar dat restaurant. Toen we daar binnen kwamen liep hij gelijk door naar een zaal waar een grote groep mensen was. Het bleken allemaal mensen van zijn haven te zijn. En dat wist hij natuurlijk, maar dat had hij me vooraf niet verteld. Als hij het me wel had verteld was ik waarschijnlijk niet mee gegaan. Maar goed, wij naar binnen en ik wist niet wat ik meemaakte. Ik kwam binnen en ik had het idee dat iedereen naar mij keek want ik was natuurlijk een vreemde eend in de bijt. Ik werd door de man en public aan de hele groep voorgesteld met het verhaal van die dag erbij en hoe ik hem geholpen had. En hij vertelde dat ik die avond daarom zijn gast was. Ik denk dat de rest van de aanwezigen al wat biertjes op hadden want die reageerden zeer enthousiast en uitbundig en riepen dat ik daarmee dus ook hun gast was. Ik kreeg een glas bier in mijn handen gedrukt en daar moest op gedronken worden. Niet lang daarna werd er een uitgebreid buffet binnen gereden en ik moest daar maar zoveel van pakken als ik wilde. Onderwijl werd me het ene na het andere glas bier aangereikt. Het werd een lange en super gezellige avond die ik nooit zal vergeten. Ik weet alleen niet goed meer hoe ik terug aan boord ben gekomen, maar dat is toch gelukt.
Toen ik de volgende morgen wakker werd was het zeiljacht al vertrokken. Aan het einde van de dag kreeg ik een bericht dat hij zonder problemen in Hamburg was aangekomen.

[pascall]

Terug komend van een vakantie in Scandinavië, al een behoorlijke tijd gelede, meren we af bij kilometer 22 op het Kielerkanaal tussen de daar voorbestemde palen.
Je ligt daar eerste rang in een verbreding van het kanaal kijkend op de passerende schepen en een druk bezocht strandje.
Achter ons, circa anderhalve meter van ons vandaan, ligt een Mariholm afgemeerd met een mooie jonge vrouw aan boord als kapitein, matroos, kok stuurman, noem maar op, kortom een Nederlandse solo zeilster.
Ze is in de weer met gereedschap, kennelijk heeft se mankementen..
Ik wilde mij niet opdringen maar na enige tijd vraag ik of ik iets voor haar kan betekenen want het wil niet te lukken naar haar zin.
Ja zekers klinkt het van de andere kant en het probleem blijkt de helmstok te zijn die gescheurd is .
De boormachine wordt bovenwater gehaald en met mouten en moeren wordt de boel gerepareerd.
We raken in gesprek en we bieden haar een drankje aan, we vieren even de lijnen en de jonge dame stapt over.
Het blijft niet bij een wijntje en gaan de weg wordt het steeds gezelliger, de klok tikt door, 1900 uur.
Vrouwlief zegt, het wordt etenstijd, eet je mee, spaghetti, hebben toch.
Het is al donker dat de dame terug keert op haar eigen scheepje, we kunnen weer een gezellige dag optekenen in het logboek.
Is het verhaal nu klaar, nee dit is nog maar het begin.

Morgen de afloop.

Mvg,

Pascal.

[pascall]

Vervolg,
De volgende dag varen we naar Cuxhaven, van hieruit is de wens om door de Duitse bocht naar Nederland te varen.
We hadden vernomen van onze solozeilster dat zij de zelfde gedachten had, dus wie weet komen we elkaar weer tegen.
We hielde die dag de weerberichten nauwlettend in de gaten, en de toch al zo broze verwachtingen sloegen door naar een minder gunstig scenario
Eind van de dag zagen we onze solozeilster over de haven lopen en zwaaide naar elkaar.
De volgende ochtend was een dag van twijfels, welles nietes vertrekken.
Op te steiger liepen we elkaar weer tegen het lijf, wat gaan jullie doen was haar vraag?
Tja lastig, we wachten nog even op het weerbericht wat komen gaat op de marifoon en dan beslissen we.
Ja dat is ook mijn gedachte, laten we daarna dan even afspreken wat het wordt, zo gezegd zo gedaan.
We hadden nog een optie, en dat is via de binnenwateren naar Nederland varen, dan moet de mast er af, en het Kustenkanaal is niet echt ons ding, zeg maar reuze saai.
Maar de keuze werd voor ons gemaakt, de weergoden waren ons niet goed gestemd, het werd binnendoor.
We kwamen weer samen zoals afgesproken en zij had haar keuze ook al gemaakt, we zaten op een lijn.
Daar baalde ze wel van want de vele kilometers moesten worden afgelegd met een buitenboormotor, dacht een 6 pk.
Ook bij haar moest de mast er immers af en ze vroeg of wij daar bij konden helpen, uiteraard.
Zo voeren we naar Otterndorf, een eindje stroomopwaarts de Elbe op om daar de masten plat te leggen.
Nu kon de reis beginnen over de binnenwateren, voor ons in alle comfort maar voor haar met de PD (prutteldoos) minder aantrekkelijk.
We konden ons er iets bij voorstellen, twee a driedagen met die herrie rond je oren, toen deden wij haar een voorstel, wat als we jou tot de Wezer op sleeptouw nemen?
Dat werd met beide handen ontvangen en voor ons maakte het niet uit, het extra verbruik van diesel is nihil.
Zo voeren we door het mooie landschap wat de Elbe-Wezer route zo rijk aan is.
Op de Wezer gingen we uit elkaar, we vonden het beide niet verstandig om te slepen aangezien de intensieve scheepvaart met bijbehorende golfslag.
Met vele male dank en zwaaiend liepen we op haar uit, wie weet zien we elkaar aan het eind van de dag in Oldenburg, en zo geschiede!
In Oldenburg zagen we elkaar dus wederom en uit dankbaarheid stond zij er op ons te trakteren op een etentje.
Nu nemen wij zelden iets aan, maar dit lieten we ons niet ontgaan, maar stelde daar wel wat tegenover, dan slepen we jou tot Nederland.
Het werd wederom een zeer gezellige avond en de volgende dag vertrokken we in alle vroegte met de Marieholm op sleep.
Het getijde was gunstig toen we in de achtermiddag de Eems op voeren en besloten om door te varen naar Delfzijl.
Heerlijk, verlost van het saaie kanaal en sluizen, we konden onze vleugels weer spreiden, de ruimte!
De pin er op, en achter ons een Marieholm op topsnelheid.
We meerde avonds laat af in Delfzijl, het was een lange dag geweest.
De volgende ochtend namen we afscheid en we kregen een boek waar ze een heel leuk stukje voor ons had ingeschreven, het boek hebben we nog.

Later stuur de zij per post nog foto op van uit haar zichtpunt genomen.


Mvg,

Pascal.

[Oeverloos]

Mooi verhaal en leuk geschreven, Pascal. Opvallend hoe veel vrienden je maakt op het water. En wat voor bijzondere mensen je tegenkomt.

[pascall]

Mooi verhaal en leuk geschreven, Pascal. Opvallend hoe veel vrienden je maakt op het water. En wat voor bijzondere mensen je tegenkomt.

klopt Oeverloos, zo zijn wij rijkelijk bedeeld met vele vaarvrienden, zo wel in Nederland als in België, Duitsland, Denemarken, Zweden en Noorwegen.

Mvg,

Pascal.

[pascall]

Er loopt een dame op de kade met een hondje aan de lijn.
Het hondje stop, ligt zijn poot op en mikt een prachtige straal precies op de bolder waar onze landvast aan zit.
Mijn wederhelft, mevrouw u hond plast op ons meertouw, de vrouw, ooohhh dat doet hij altijd.

Mvg,

Pascal.

[Oeverloos]

Het was eind jaren 70. In die tijd viste ik in Ierland in de zomervakantie met een roeiboot op het Lough Corrib. Ik reisde alleen in een Ford Escort Hondenkluif bestel en ging met de veerboten vanuit Calais-Dover in het VK en Fishguard-Rosslare in Ierland naar een boerderij aan het Lough Corrib aan de westkust van Ierland even boven Galway.
Tijdens het vissen op het meer kwam de gedachte op om ook eens met een echte Ierse vissersboot op zee te gaan vissen in een van de baaien. Vanuit een telefooncel een afspraak gemaakt voor een vistocht vanuit Clifden, Connemara. Ik ging mee als hengelaar aan boord, samen met een Amerikaan en een Duits echtpaar. Ik was nog nooit echt op zee geweest.
Mijn viskunst beperkte zich tot het zetten van hoekwant op het wad onder Ballum op Ameland en met een hengel met zeepieren vissen op paling en strandbot op het noordstrand en het zuidwest van Ameland op schar.
Ik verwachtte een oud professioneel vissersschip zoals bij ons, maar het bleek om een lichtblauwe 40 ft. (12 m.) polyester visboot te gaan met een 6 cilinder Ford Dorset diesel met voorop een stuurhut en een roefje. Verder bestond de boot uit een open kuip met spuigaten en een forse motorkist met een reling waarop viskisten uit Killybegs Donegal stonden.
De boot lag aan een meerboei. Vanuit de verte was het een heel klein bootje, eerlijk gezegd. Toen wij met z’n vieren op de kade stonden, haalden de skipper en de deckhand ons op en voeren we de Clifden Bay uit richting zee. We zullen met dit kleine bootje wel in de beschutte baai van Clifden blijven om te vissen, dacht ik, want verderop was de Atlantische oceaan.
Wat is dit een schitterende omgeving. We passeerden strandjes, onbewoonde eilanden waar de muren van huizen nog stonden uit de tijd van de Grote Hongersnood van 1845-1850. Er kwam beweging in het visbootje toen de deining van de Atlantische oceaan binnen begon te lopen. In de verte zag ik fonteinen van water op de rotskust.
In de luwte van een eiland kun je mooi vissen dacht ik, maar nee, we gingen recht de zee op. De schipper tuurde met samengeknepen ogen door het zout beslagen raampje boven zijn stuurwiel. In de stuurhut zag ik een kompas en een wc deurtje. De schipper wees op een apparaat waarvan hij zei dat dat heel belangrijk was, omdat hij daarmee contact had met andere boten en zijn vrouw aan de wal. Dat dit apparaat een marifoon was, dat wist ik toen nog niet. Ondertussen werden de hengels in orde gemaakt, maar ik had mijn eigen hengel meegenomen. Ik was nog nooit met een visboot mee geweest, eerlijk gezegd. We gingen eerst bait vangen. Dus het makrelen paternoster met de veren er aan en vissen maar. Het was daar verschrikkelijk diep.
De schipper zei: “no waves bothering us here, just swell from a blow a couple of days ago.”
Ik weet niet of je je kunt voorstellen als er deining zo hoog als een berg op je afkomt. Ongelofelijk imponerend vanuit zo’n klein bootje. Je weet niet wat je ziet. Ik stond met open mond te kijken, maar niemand aan boord schonk er enige aandacht aan. Wat vaarwater betreft was ik alleen de slootjes in Friesland en het Sneekermeer gewend.
Het uitzicht op de Ierse kust was spectaculair met de swell brekend op de rotskust van Connemara. Onze boot ging op de deining een meter of 4-5 omhoog en daarna weer naar beneden. Er was niks aan de hand. Dit was vissen op zee. De eerste makrelen werden gevangen en in een viskist gedaan. Mijn ontbijt had ik reeds aan de vissen gevoerd. De anderen begonnen ook over de reling te hangen, maar we visten wel door. Mijn hengel was te licht voor het lood dat je nodig had om snel op diepte te komen, dus ik kreeg ook een korte dikke boothengel en ving daarna nog meer makrelen en zowaar een enkele haring. Dát was een mooi visje zeg, zo vers uit zee. Nu snap ik dat alles en iedereen daar gek op is, gewoon een snoepje uit zee.
Met de makrelen en de haring ging het naar een andere plek, waar andere vis zat. Ik ving een flinke griet (brill) en daarna niets anders dan rog (searay) en een hondshaaitje (dogfish), die we terug gooiden. Ik weet niet of dat echt zo is, maar zo’n rog kijkt je gewoon aan, hoor en hij heeft ook zo’n mond. Ik vond het ergens zielig voor die roggen, maar bleef ook overgeven over de reling. Alleen er was niets meer om over te geven. De schipper kwam met een banana roll, een wit punt broodje met banaan, die je op at om weer over te geven. Een enkele koolvis (pollack) werd ook gevangen, maar de hoofdzaak was rog, ook toen we naar een andere plek gingen. Het Duitse stel was al snel gestopt met vissen. Ze lagen aan stuurboord in een hoek achter de stuurhut tegen elkaar aan. Het gezicht van de vrouw was lichtgroen. De Amerikaan had nergens last van en ik wankelde op mijn benen en kokhalsde voortdurend omdat mijn maag steeds samentrok. Er kwam ook steeds iets omhoog wat ik weg slikte en moest ook af en toe over de reling hangen waar alleen nog groen spul overboord ging. Ik viste nog wel maar wilde eigenlijk gaan liggen, maar overal spoelde steeds zeewater rond de enkels dat door de spuigaten kwam. De Amerikaan stootte mij aan en vroeg:
“Are you ok, wanna a red pill?”
“I’m good, thanks for asking!”.
Een rood pilletje van een vreemde vent, yeah right. Een tijdje later vroeg ik of ik toch niet een “red pill” van hem mocht. Er was even een pauze in het kokhalzen en ik dacht dat ik het pilletje wel binnen zou houden. Die werkte miraculeus. Ik was er weer. Het Duitse echtbaar was niet aanspreekbaar. Ze lagen tegen elkaar aan in het zeewater van de spuigaten in de hoek. Hun lichamen schoven heen en weer met de beweging van de boot. De Amerikaan en ik viste door en genoten van het uitzicht. Ik knapte met de minuut op. Wat een uitzicht, wat een ervaring. De zee was ongelofelijk. Ik was nog nooit op een oceaan geweest. Golven meters en meters hoog en het visbootje had helemaal nergens last van. Ging gewoon op en neer alsof je met de lift ging.
Met een mooi aantal roggen, koolvis en de overgebleven makreel ging het terug naar Clifden. Bij de kade stonden vrouwen, die onze vangst overnamen van de schipper. Ik moest met een paar makrelen nog een uurtje over de weggetjes van Connemara rijden om naar de boerderij aan het Lough Corrib te gaan. Tijdens het rijden vroeg ik mij af wat voor rode pil ik eigenlijk had gehad. De zeeziekte was een behoorlijke tegenvaller. Ik was op de ferry naar Dover bij windkracht 8 ook wel eens zeeziek geweest, maar dat kwam door de taxfree drank. Maar ik moest nu tot de conclusie komen dat ik alleen op zee kan vissen met een vage rode pil van een onbekende. Niet iets om later aan je moeder te vertellen. Als je op zee zomaar verandert in een hoopje ellende, kun je misschien beter bij je roeiboot blijven op het grote regenwater meer. Dat soort gedachten gingen door mij heen. Alleen, dan ben je dus op het binnenwater en dat is prima, maar het is niet te vergelijken met de zee.
Jaren later heb ik eens uitgeplozen wat de werkzame stoffen van de rode pil geweest zouden kunnen zijn. Ik kwam op een amfetamine/scopolamine combi uit. Misschien werkte die Amerikaan voor de NASA of de USMC.

[pascall]

Prachtig verhaal weer!

Vroeger gingen wij ook vissen maar op een heel andere manier, met ons voeten!
Het was in de tijd dat het verdronken land van Saeftinghe nog vrij toegankelijk was.
We vielen daar droog met de boot en in de achtergebleven poeltjes waden we toen doorheen tot dat je voelde dat je op een Bot tapte.
Dan was het de kunst om de Bot van onder je voet te pakken en je had een maaltijdje te pakken.
Bottrappen zeggen hier.
Het is weeral een hele tijd geleden, het gebiedt is afgesloten, daar verdronken altijd wel een paar mensen per jaar in het gebied.
De vloed treed razendsnel in, vele werden hier door verrast.
Mvg,

Pascal.