Mijmeringen

[stefan]

Mooie verhalen mannen, dank voor het delen!
Hier ook een kleintje dan...

Paar jaar geleden voeren we door het Maximakanaal, de nieuwe omleiding bij Den Bosch, onderweg naar Zeeland.
Het was druk, met beroepsvaart en recreatie. Aangekomen bij sluis Hintham ging er een grote binnenvaarder voor ons naar binnen en enkele motorjachten, waaronder een grote, witte, Super van Craft.
Er was nog precies ruimte voor ons (motorsailer, 9m) en een klein rubberbootje van een stel Brabanders.
Ik koos ervoor om langszij te gaan bij het grote witte jacht. Varen kan ik goed, afmeren ook, met gemiddeld een stuk of 40 sluizen per jaar, dus dat ging prima. Maar een lijntje aanpakken dat gebeurde (natuurlijk?) niet.
Toen we vastlagen knoopten de Brabanders vast aan onze boot, wat prima is.
Op dat moment kwam er een gedistingeerde en boze mevrouw aanlopen over het dek van de witte motorboot, en gaf me te kennen dat ik los moest gooien omdat ze geen schepen naast zich wilde hebben in de sluis. Ik gaf aan dat niet te gaan doen omdat en de deuren dicht gingen en het volgens mij al sinds mensenheugenis zeer gebruikelijk is om bij drukte dubbel te liggen in sluizen. Mevrouw gaf hierop aan hier niet van gediend te zijn en haar man te zullen halen die ons wel los zou gooien. Op dat moment vroegen de Brabanders of ze me ff moesten helpen.... De man liet zich niet zien en na het schutten moest ik maken dat ik zelf los kwam omdat het gas er meteen op ging.
Het motorjacht stoof weg naar de laatste sluis, Empel. En kwam daar natuurlijk een stuk eerder dan wij (en de Brabanders) aan, en riep via de marifoon de sluis op.
Waarop de sluismeester antwoordde: U was toch samen met dat zeiljachtje? Dan moet u toch echt even wachten want die wil graag weer naast u liggen in de sluis

[pascall]

Geweldig

[kajoe]

een mooi verhaal maar wel de werkelijkheid nog steeds .

[Oeverloos]

Vervolg.
In die zeventiger jaren ging ik in de zomermaanden een aantal jaren naar het Lough Corrib, County Galway om te vissen op meerforel, zalm, snoek en baars. Ik logeerde op de boerderij van Paul en Phil(omena) O’Sullivan bij Cornamona in het noordelijk deel van Lough Corrib. De O’Sullivans hadden boven kamers, waar in het voorjaar vliegvissers logeerden voor de mayfly visserij op meerforel op het meer. De O’Sullivan’s waren super aardige mensen, waar ik de beste herinneringen aan heb.
De boerderij van de O’Sullivan’s lag aan het meer en daar lag ook hun roeiboot. Ik nam zelf in de auto een Evinrude buitenboord motor met een losse tank mee en met deze roeiboot ging ik wekenlang Lough Corrib op. Er was daar nooit iemand op dat gigantische doorzichtige regenwater meer. Het was altijd helemaal totaal verlaten. Zelfs met het mooiste weer midden in de zomer heb ik daar nooit een bootje gezien. Wel prachtige eilanden met bomen en kiezel strandjes. Omdat ik altijd alleen reisde hoefde ik nergens rekening mee te houden. In de middag zette ik koffie op een hout vuurtje. Zittend op een steen met een King Edward Invincible DeLuxe sigaar (uit een taxfree doosje van de ferry naar Dover) en soms een sixpack Guinness Extra Stout, kon je rustig de hele middag zitten en over het meer kijken, want niemand kon mij zien en niemand wist waar ik uithing.
Het was een belevenis om daar wekenlang op zo’n mooi meer te verblijven met je roeibootje. De sfeer op het water was anders dan die op de Friese wateren. Hier hing een mystieke sfeer van eeuwen terug. Heel in de verte aan de horizon was een onbewoond eiland met de dakloze ruïnes van een klooster, Inchagoill en nog verder weg, op de noord oever het feeërieke Ashford Castle, een werkelijk sprookjesachtig mooi kasteel.
Bij heel mooi weer viste ik rond het oude kloostereiland, maar je moest uitkijken dat het weer niet omsloeg, want met de 3 pk Evinrude Yachtwin was je niet zomaar weer terug tegen wind en golven op. Daar kwam ik dus achter toen ik in de luwte viste achter het eiland en het weer was omgeslagen zonder dat ik er erg in had. Een lange natte terugreis tegen wind en golven met de Evinrude op volgas bracht me uiteindelijk weer bij de boerderij. Vlak bij de boerderij hield de 2 cilinder Evinrude er mee op. Maar ik was er bijna dus nog even roeien. In het plaatsje Cong was een garage en daar ging ik met het motortje heen.
“The gasket is blown”, zei de monteur.
“I”ll make you a new one”.
Uit een stuk pakking papier knipte hij een nieuwe koppakking.
“You’re from Holland, aren’t you?” “Here you are, all set, good to go”.
Het water trok mij enorm en met een bootje op zo’n groot meer met eilanden was een intense ervaring. Elke keer ving je wel wat, baars of snoek. Een meerforel met het rode visvlees was natuurlijk helemaal fantastisch. Een keer een forse zalm in School Bay gevangen. Dat blijft je voor altijd bij. Maar de sfeer en de mystiek op zo’n enorm groot meer in het romantische, maar getraumatiseerde Ierland is onvergetelijk. Leon Uris omschreef Ierland in zijn boek “Trinity” niet voor niets als “a terrible beauty”.
Op de weg zag je toen nog Ford Anglia, Cortina, Morris Minors, Austin A35-A40, Mini Seven en Hillman rijden. Maar ook twee wielige karren met een Ier met een pet, bakkebaarden en een tweed jasje met een ezel er voor, geladen met peat (turfjes) voor het fornuis. Ik was helemaal weg van Ierland.
Met Smithwick’s Ale en Guinness (“is good for you”) Draught en Paddy whisky in de local pub. De “Guinness is good for you” reclame mocht later niet meer. Onbegrijpelijk want Guinness werd generaties lang aan kraamvrouwen gegeven om aan te sterken en het zog op te wekken. En zonder Paddy en Jameson redde je het ook niet in een land waar toentertijd anticonceptie verboden was.
Aan de pubs O’Malley’s in Cornamona, met de gigantische opgezette lokaal gevangen snoek en Keane’s Bar in Maam Bridge van Joe Keane, met levende muziek van de bezoekers, trouwens ook. In de pubs werd toen nog gerookt en alcoholvrij bier bestond niet.
Elke avond, na “last orders” om kwart over elf, werd om half twaalf het Ierse volkslied gezongen en ging de pub op slot.
Het viel op dat de meeste auto’s in Ierland deuken hadden. Bij ons in Friesland was dat niet zo. In de loop van de avond vormden zich groepjes. In zo’n groepje krijg je een pint van een halve liter voorgezet van iemand uit de groep. Als die leeg is haal je aan de bar voor de hele groep bier, want je haalt nooit alleen voor jezelf en de bartender krijgt er ook een. Dat is pub cultuur. Op sluitingstijd was ik de tel kwijt. Na het volkslied stapte ik in de auto. Zij rijden daar links. Dus ik ook. Ik zag 4 strepen op de weg en een eind verderop naderde een auto met 8 lichten. Toen we bij elkaar waren draaiden we allebei het zijraampje naar beneden staken het hoofd uit het zijraam en reden keurig langs elkaar, helemaal perfect, zonder iets te raken. Wat best wel knap was vonden wij. Met een slakkengangetje reed ik terug over de verder totaal verlaten slinger weggetjes.
Eenmaal in bed gekropen was er iets helemaal mis. Dit waren niet mijn dekens. Dit was niet mijn bed. Deze kamer was helemaal mijn kamer niet. Verrek, ik was met mijn stomme kop de verkeerde boerderij binnen gelopen. De trap op en zomaar een slaapkamer binnen gegaan en in een vreemd bed gestapt. Niemand sloot daar ooit iets af op het platteland. Wat als de bewoners van het huis mij hier in bed vonden? Het koude zweet brak mij uit. Ik was echt niet in staat meer om iets te bedenken. Na een tijdje besloot ik het de volgende ochtend goed te maken met de bewoners, meer zat er op dit moment midden in de nacht echt niet in.
De volgende morgen werd ik wakker. Ik keek om mij heen en ik lag in mijn eigen kamer in mijn eigen bed bij de O’Sullivan’s. Het onuitsprekelijk gevoel van overdadige opluchting voel ik nu nog.
(Dat was toen, in Ierland, 50 jaar geleden. Ik vind rijden met drank op absoluut verwerpelijk, niet goed te praten en kan niet zwaar genoeg bestraft worden. Als je iemand aanrijdt is het nooit meer goed te maken en ben je voor het leven getekend.)
Toen ik een keer met mijn grijze gesloten bestelauto door een dorpje in de buurt reed, zwaaide de deur van de pub wijd open en liep een Ier met een biljartkeu zwaaiend de weg op om mij aan te houden met de vraag of ik zijn zus van een jaar of 17-18 mee wilde nemen naar het volgende dorp. Iedereen nam lifters mee, want het was normaal voor Ieren onder elkaar en hier gebeurde nooit wat. Die Ierse meisjes waren super bijdehand. Ze praatten zo snel er was geen touw aan vast te knopen. Ze stelden eindeloos veel vragen en hadden geen geduld voor je antwoord. En ze waren ook nog erg knap en geestig. Maar ik kon die spraakwaterval aanvankelijk totaal niet bijhouden.
Als het geen visweer was reed ik naar interessante plekken, zoals het kleine haventje Roundstone of naar the bloody foreland in County Donegal. Zo logeerde ik in het midden van Ierland ook op een boerderij. Ik had voor die boer distels gemaaid met zijn oeroude Massey Ferguson trekker met een vingermaaibalk. Het was op een zondagochtend dat de boer en zijn vrouw en de knappe tweeling dochters mij vertelden dat we naar de mis gingen. Het was duidelijk dat van deze jongen werd verwacht dat ik ook mee ging. Dus in de Hillman Hunter naar de kerk. Ik deed maar gewoon na wat iedereen deed bij het naar binnen gaan, dus knikje maken en kruisje slaan en naar binnen. De pastoor was na een kwartiertje klaar met de preek en daarna klonk uitgebreid een meisjeskoor achter ons. We hoefden zelf niet te zingen. Ik heb het altijd wat moeilijk in een kerk en dat meisjeskoor zorgde voor een vochtig oog. Na een half uur was het klaar en dacht ik dat we weer naar de Hillman gingen, maar alle gelovigen liepen regelrecht de pub in. Dat was nog een ouderwetse pub met een bar voor de mannen en een afgescheiden lounge voor de vrouwen en kinderen met een doorkijk luik er tussen. Eigenlijk was het een groot opgewekt gebeuren om 11 uur in de morgen en dus heel anders dan bij ons in Friesland.
De volgende dag vroeg de charmante en knappe boerin of ik ergens met haar mee naar toe wilde. En zo reden we in de Hillman op kleine weggetjes tussen hagen door een wezenloos eind door het heuvellandschap.
We kwamen aan bij een gigantisch landgoed met een imponerend toegangshek, een lange oprijlaan met eindeloze gazons en een schitterend middeleeuws gebouw uit zandsteen opgetrokken. We stonden voor hoge massieve deuren die open draaiden, nadat we aan de trekstang van de bel getrokken hadden. Een man deed open en de boerin liep met hem mee en even later zaten we met een gedistingeerde heer met een priesterboord te praten. We waren op een seminarium van de Katholieke Kerk, bleek. Ik heb in mijn best mogelijke Engels uitgelegd dat ik protestants was, uit Friesland kwam en niet echt belangstelling had voor een priesteropleiding voor de zending in Afrika. Ik snap nog steeds niet wat ik nou gezegd heb tegen die meiden dat ik naar het seminarie moest.

[pascall]

Geweldig verhaal, hoezo “Guinness is good for you” voor het zelfde geld had je nu ........, ik zie het helemaal voor mij, pater oeverloos met een bruin kleedje aan, inclusief een touw rond de middel en sandalen.
Het beeld wordt nog versterkt omdat ik je ken!

Mag hier een plaatje bij?



Mvg,

Pascal.

[Pieterse]

Wat een schitterend verhaal!

Groet, John

[Oeverloos]

We liggen in de stadsgracht van Bremerhaven net achter de Kennedy brug. Het plan is de vlet met een oude vriend vooruit te varen naar Hørup in Zuid Denemarken. Na een mooie tocht vanuit Friesland naar Delfzijl, verder over de toen nog meanderende Eems (dit verhaal speelt zich lang geleden af), het Küstenkanaal, de Hunte onder Oldenburg en de brede Weser, zijn we hier in de stad aangekomen. Het stuk over de Eems is indrukwekkend. Op de banken midden in de rivier stonden toentertijd netten. En de Weser maakt ook indruk met de zandstranden en de kribben. Als je nog nooit op rivieren hebt gevaren kijk je je ogen uit.
Vandaag zouden we dan voor het eerst door de Duitse Bocht naar Cuxhaven varen. Eerlijk gezegd zie ik er behoorlijk tegen op. De havenmeester van Bremerhaven met zijn rode Alfa Romeo heeft er ook een hard hoofd in en zegt dat het “gefährlich” is. Maar ja, wat weet zo’n groenzoeter d’r nou van. Hij geeft bovendien te weinig wisselgeld terug. Er varen elk jaar genoeg motorboten door de Duitse Bocht naar de Oostzee. En als we de komende jaren nog naar de Oostzee willen, dan kan je niet om de Duitse Bocht heen. Met de vorige boot voeren we door de Elbe-Weser-Schifffahrtsweg. Deze route via Bad Bederkesa naar Otterndorf binnendoor heeft een vaste brug van 2.70 m. Daar kunnen we met deze vlet niet onderdoor.
Om half zes gaat de wekker, wat niet nodig was, want ik word vanzelf wakker op de goede tijd. Na een kopje koffie peil ik de olie, kijk naar de voorfilters, en start de diesel. Het weerbericht is nog steeds prima. We varen de haven uit, draaien de Weser op, en varen stroomafwaarts richting zee.
Eenmaal buiten valt het weer opeens dik tegen. Het is grauw, grijs, winderig met mot regen en laaghangende wolken. In de stadsgracht was het wel een beetje grijs met een enkel spatje, maar dat zou snel opklaren. Hier ziet het er heel anders uit dan ik mij had voorgesteld. We varen langs kranen en containerschepen. Het ziet er somber en naargeestig uit die ochtend in de Weser monding. Het plan is op zee richting Leuchtturm Alte Weser te varen, en de 10 meter diepte lijn opzoeken om naar de Elbe varen.
Met het open water in zicht komt de twijfel bij mij opzetten. Ik zit hier op onbekend water in rotweer met de Duitse Bocht voor de boeg. Besluiteloos haal ik de vaart uit de boot. Ik ben hier nog nooit geweest en door de Duitse Bocht ben ik ook nog nooit gevaren. Het is lagerwal van de Noordzee bij noordwesten wind, dus je hebt er in wezen niets te zoeken met je pittige motorvletje.
Achter ons zie ik een sliertje polyester motorbootjes naderen met Duitse vlaggetjes. Ze passeren ons en terwijl ik ze na kijk, denk ik, die varen hier gewoon, je kunt best even buiten kijken op het wad hoe het er bij staat. Als het je niet aanstaat kun je altijd nog terug. Het sliertje boten gaat al gauw bakboord uit richting Hooksiel.
We varen door en na een tijdje komen we bij de monding van de Weser en zien we in de verte Alte Mellum en de droog gevallen zandplaten van het Duitse wad. We zijn in het Duitse wadden gebied aangekomen. Het ziet er eigenlijk best goed uit. Het is ondertussen laagwater geworden. Ik loop de kuip in en kijk om mij heen. Het weer is helemaal veranderd. Het is droog geworden, er staat een zacht windje en de zon komt er bij.
Ik loop naar de stuurstand, druk de gashendel omlaag, zet het toerental op 2000 en zet de stuurautomaat op een noordwestelijke koers naar buiten. We volgen de rode tonnen en krijgen na een tijdje de Alte Weser Leuchtturm in zicht aan stuurboord. Eigenlijk is het hier wonderschoon tussen de platen van het Duitse wad. Alleen de betonning is behoorlijk raadselachtig, want er zijn verschillende geulen. Er liggen in de verte een aantal zeeschepen op de rede voor anker. De ankerbal kan je haast niet zien, dus het is niet duidelijk of ze vaart maken of voor anker liggen en de rookpluim zegt ook niks. Als ze vaart maken zijn ze in een oogwenk hier. Maar de weg wijst zich vanzelf en we laten de ankerrede aan bakboord liggen en varen met een boog om het rood-witte Alte Weser lichtbaken. De boot vaart op de automaat dus je kan lekker in de open kuip zitten. Wat een fantastische ervaring is het varen hier eigenlijk. Op de 10 meterlijn aangekomen, zet ik de koers ergens zuidelijk van de uiterton van de Elbe.
De Duitse Bocht toont zich vandaag op zijn allermooist. Het is een zonovergoten dag met een vriendelijke deining. Ik werp af en toe een blik in het motorruim waar de 6 cilinder zijn werk doet om te kijken of alles goed gaat. Wat een super sfeer hier op zee en wat een geweldige tocht. Vanuit de kuip kijk ik naar het zog en uit de bakboord vrijboord zie ik het controle straaltje van de buitenwaterkoeling. De boeg maakt een bruis in het ritme van de deining. Ik tuur in de verte en kijk mijn ogen uit. De vaste wal is achter de horizon verdwenen en de vlet is ons middelpunt geworden. Het geeft een wonderlijk gevoel als je geen land ziet. Net alsof je ergens van los raakt wat op de vaste wal achterblijft. Het is fantastisch om op zee te varen. Na een aantal uren komen de eerste groene tonnen van de Elbe in zicht. Ze liggen helemaal scheef getrokken in de vloedstroom. Wij varen buiten de betonning aan de groene kant en en ik let goed op, want de tonnen komen met een rotgang onze richting op. Er staat zoveel stroom dat we met een ongekend 12 knopen SOG op het log de Elbe op racen. Scharhorn, Neuwerk en de antennes van Cuxhaven komen in zicht. Naast het RoRo schip is de betonnen ingang van de jachthaven van Cuxhaven. De vlet leggen we aan een drijvende langssteiger direct rechtsom bij de ingang onder de hoge betonnen zeewering. Er zijn nog nauwelijks passanten, want het is nog vroeg in het seizoen.
In het havenrestaurant zie ik een aanbieding van Knieper, scharen van de Noordzee krab. Dat heb ik in Nederland nog nooit gezien. Voor elk van ons tweeën wordt een schaal met gigantische scharen neergezet. De kok heeft er met een stomp voorwerp barsten in geslagen. Er komt nog ciabatta met roomboter bij en Paulaner Hefe Weisse uit de tap in imponerende glazen met een slank middel.
Met de blik over de jachthaven, moest ik weer denken aan vroeger als ik stond te kijken naar de branding van de Noordzee op het Bornrif op Ameland. Je kon je toen niet voorstellen dat je met je vletje echt op de Noordzee kan varen. We proosten op een geweldig geslaagde vaardag. Mijn oude vriend van de hoge klei, uit het noorden van Friesland, die de hele dag niet veel gezegd had, merkt bij de tweede grote bier op: “Dat jij die Duitse motorbootjes achterna ging, da’s toch een puntje min.”

[pascall]

Zo herkenbaar!

[Oeverloos]

“Ik snap er niks van. De aggregaat doet het niet meer”.
“Als ik op de tiptoetsen van het paneeltje drukt gebeurt er niks”.
“Kijk jij er eens naar”, zeg ik tegen de schipperse.
Zij drukt in volgorde op de juiste toetsen, maar geen sjoechem”.
Het is een Fisher-Panda 10 Kw 3 cilinder. Toentertijd een jaar of 20 oud. Uitstekende aggregaat overigens. Op basis van de bekende 3 cil. Kubota D722. Er staat 2500 uur op de teller. Het ding wordt echt vertroeteld. Elke dag wordt het wierfiltertje schoongemaakt, geregeld nieuwe smeerolie en V snaren en impellers, om nog maar te zwijgen van het mooie Racor voorfilter. En nou doet ie het niet meer, net nu het vaarseizoen begint. We overleggen waar het probleem kan zitten. Niet in de motor of de generator. Het moet iets elektrisch zijn.
Het boek van Fisher-Panda er bij. Formaat encyclopedie. Dat kost je wel een aantal dagen, want deze aggregaat is Duits, dus over-engineered. Er zijn een miljoen veiligheid en controle sensors en dingen. Ik zie zo al drie relais zitten. De gebruikers handleiding is in Duits en Engels 10 cm dik. En dan komt de losse Kubota manual er nog bij. Typisch Duits, een fantastisch apparaat, maar veel te ingewikkeld voor een normaal weldenkend mens.
We liggen in een verlaten baai samen met een Nederlandse polyester kits. Een oudere maar solide uitziende zeilboot van een waarschijnlijk Engels merk, die zo te zien al heel wat zeemijlen heeft afgelegd. Het schip lag er al toen we aan kwamen varen. Als je vaak ankert zie je gewoon aan de boot of het ervaren zeilers zijn. Het is begin mei en behoorlijk koud hier in Denemarken. De baai waarin we ankeren ligt noordelijk van de Fünen.
We zijn een paar dagen geleden vertrokken uit de Als Sund. Zolang we varen is een kapotte aggregaat geen probleem, want de 125 W Bosch dynamo op de motor laadt het boordnet. Maar als we ergens een tijd blijven, zoals op deze plek dan moet het aggregaat elke dag stroom draaien. Je kunt natuurlijk de motor elke dag laten lopen, maar dat doen we niet.
Op een ankerplek laat je elkaar eigenlijk altijd zo veel mogelijk met rust. Je ankert ook een flink stuk bij elkaar vandaan. Hooguit vaar je met rubberboot rustig langs met een groet of je kijkt of er interesse is voor een praatje.
Op een of andere manier heeft die zeilboot een sympathieke uitstraling, vind ik. Ik strijk de rubberboot en roei er heen. Ik klop op de romp en er verschijnt het grijs hoofd van een zeiler van een jaar of 65. Ik vertel hem wie ik ben, waar we vandaan komen en vraag hem of hij ook verstand van elektriciteit heeft. Hij schudt van nee en zegt dat hij me niet kan helpen met de Fisher-Panda. Het lijken mij vriendelijke mensen dus ik maak een praatje en hij vertelt dat hij en zijn vrouw jaren lang op de Middellandse Zee hebben gevaren met deze boot, maar voor de hitte zijn ze naar de Oostzee gevaren. Dus zeer ervaren zeezeilers. De vrouw komt er ook bij. Het blijken super aardige mensen. Ze komen uit Dordrecht en we wisselen wat ervaringen uit. Als ik weer weg ga zegt de zeiler:
“ik pak mijn multimeter even, dan vaar ik met je mee, kan ik misschien iets doormeten”.
Even later zitten we met zijn drieën bij het paneeltje, dat we voorzichtig uit de betimmering peuteren.
“Kijk”, zegt hij, “dit deugt niet”.
Aan de achterzijde is een printplaat met dingetjes, waar hij iets meet als we op de voorgloei- en de startknop drukken.
“Het printplaatje is doorgebrand”, zegt hij.
“Dat krijg je als je altijd op zout water ligt.”
De schipperse knikt bij “doorgebrand”, kennelijk zegt dat haar iets, dus samen met de zeezeiler maken ze samen allerlei draden en knippertjes om contact te maken buiten het paneeltje om. Als je eerst dit knippertje aan zet en dan die, en dan die van het elektrische opvoerpompje, dan start ie. Asjemenou, hoe is het mogelijk. De schipperse maakt een briefje met de volgorde, zodat ik, met mijn beperkte denkraam, het ook kan bedienen.
We bedanken de zeezeiler hartelijk, maar hij wil ook gelijk weer weg. We geven hem wat lekkers te eten en te drinken mee, wat hij nauwelijks aan wil nemen en brengen hem met de rubberboot weer terug. Ik vind het op het water normaal dat je elkaar helpt, maar als je zelf een keer hulp krijgt op een verlaten plek van een ervaren Nederlandse zeezeiler, dan is dat echt ontroerend. Ik hoop dat deze bijzonder aardige zeilers een mooie tocht naar Zweden en Noorwegen beleven.
De perfectionistische schipperse houdt er niet van als dingen doorgebrand zijn. Zij gaat op het internet op zoek naar een printplaat voor dit oudere model aggregaat. Na het doornemen van de gebruiksaanwijzing en diverse telefoontjes en emails heeft ze iets op het oog.
Op vaarafstand met de rubberboot is een haventje met een restaurant waar je Deense viskoekjes (fiskedeller) en warm gerookte zalm (varmrøget laks) en lokaal gemaakte braadworst (pølser) kunt krijgen om mee te nemen. Omdat ik geregeld langs kom voor een visje en er in mei nauwelijks gasten komen, is er alle tijd voor een praatje. Ik vertel Thorbjørn, de eigenaar, dat we eigenlijk een onderdeel nodig hebben en een adres om naar op te sturen.
“Oh, stuur maar hier naar toe”.
“Hier is het adres”.
Super kerel, die Thorbjørn. De Deense Fisher-Panda dealer is Johs Thornam A/S in Kopenhagen. Ze spreken Engels en hebben weliswaar niet de printplaat voor ons oude model, maar wel een die ook gebruikt kan worden, zeggen ze en die sturen ze naar het restaurant. Na een emailtje dat ze de printplaat hebben opgestuurd vaar ik in de rubberboot naar het haventje met het restaurant. Als ik samen met Thorbjørn een Tuborg Classic drink maak ik het pakje in zijn bijzijn open. Met viskoekjes, warm gerookte zalm, braadworst en een printplaat in een dikke plastic verpakking vaar ik in de rubberboot terug naar de baai waar de vlet in de verte ligt.
“En”, vraagt de schipperse.
“Hier is de printplaat”.
“Zullen we eerst beginnen met de viskoekjes en een Heineken”.

[pascall]

Het verhaal lezend van Oeverloos doet mij denken aan onze ankerherinneringen in Denemarken.
Jaren geleden lagen we voor anker in een prachtige baai in Denemarken met meerder metgezellen rond ons
Een eind van ons vandaan lag een Nederlandse motorboot, geen onbekende, we hadden elkaar wel eens eerder ontmoet op onze reizen naar het noorden, wat dat betreft is het een klein wereldje.
Van de motorboot werd een bijboot te watergelaten en koerste op ons af.
We maakte en een praatje, het was een prettig weerziens.
We werden uitgenodigd voor een etentje in een klein, maar gezellig restaurant even verderop aan de vaste wal
Tegen de avond werden we vorstelijk opgehaald en na een heerlijke maaltijd weer terug afgezet op onze boot, in het logboek staat geschreven, heerlijke en super gezellige avond gehad…..
Het is onbeschrijfelijk om wakker te worden op een plaats met witte stranden, omringd met glooiend landschap, kraakhelder water en absolute rust.
Als dan de zon ook nog opkomt aan een staal blauwe hemel, en het water niet geroerd word door de wind, is dat een ultieme ervaring.
We hadden de vorige avond deze mensen uitgenodigd voor een BBQ bij ons aan boord en zo geschieden.
Alle ingrediënten waren aanwezig, de omgeving, een zwoele avond, gezelligheid.
De levendige gesprekken gingen over en weer van techniek, politiek, eten, drank waaronder wijn.
Wijn kan zomaar gesprekstof zijn, zekers dat deze rijkelijk vloeit, onze buurman was wel stellig overtuigd, wijn in een karton kan absoluut niet.
Het doet afbreuk een de smaak, wijn hoort in een fles met een kurk!
Zeg buurman, je schenkt wel een heerlijk wijn zeg, mag ik de fles even zien.
Parmantig, het karton met wijn dragen op de hand, leunend tegen de arm, presenteerde ik deze heerlijkheid, het werd even stil om even later over te gaan in een daverend gelach.
Het was weer een avond, een samen zijn, om nooit te vergeten.

Wijn uit een pak onder het ankerlicht van een Jampot.

Mvg,

Pascal.