door Oeverloos » 22 Mrt 2026, 16:27
Mijn ervaring met een stalen vlet op zout water is dat je weken op zout water kunt verblijven met aluminium anodes, maar geen periodes van jarenlang meer dan 5 maanden.
Ik heb twee jaar 5-6 maanden met aluminium anodes op de Noordzee en de Oostzee gevaren. Wat er aan boord gebeurde was dat het verfsysteem in orde bleef, maar dat drie maal een stalen aftapbout uit de warmtewisselaar/expansievat op mysterieuze wijze verdween. Ik sloeg er dan een houten keg in en haalde later een paar reserve bouten aan boord. Gewone stalen bouten in een gietijzeren warmtewisselaar/expansievat. Dat gebeurde toevallig op het binnenwater maar je hebt wel steeds de machinekamer vol water.
Ook veranderde de RVS waterlock in een vergiet, waardoor de motorkoeling zeewater via de gaten in de waterlock in de machinekamer pompte. Ik kwam daar achter toen we Zweden in zicht kregen en plotseling de dynamo op het dashboard alarm ging geven. Een blik door het luik in de machinekamer leverde een motor op die tot aan de dynamo in het zeewater stond te draaien.
Het zaakje weer leeg gepompt en de gaten in het waterlock dichtgemaakt met kneedbaar ijzer en weer verder. Ik snapte toen totaal niet wat de oorzaak was. Ik heb een grote bilgepomp in de machinekamer onder de motor die het water er met een enorme straal naar buiten pompte.
Later knapte de drinkwaterleiding ergens en begonnen de luiken in de kombuis te drijven omdat er 1000 liter water de boot in liep.
Op de Houkesloot van Sneek naar het Sneekermeer zat mijn dochter demonstratief met een opblaas band om haar middel in de stuurhut en de schipperse hield haar ogen op de rubberboot in de davits gericht.
Ik snapte er niks van. Niemand wilde meer met mij mee, omdat de boot zonk. Ik heb in elk compartiment een waterverklikker van Johnson gemaakt. Die is al eens een keer afgegaan, omdat de schipperse de buitenboord kraan van de afpomp van de wasmachine had dichtgezet. Die pompte al het waswater het schip in. Het schrille piepgeluid deed iedereen een meter opspringen. Het was weer zover, maar het had natuurlijk nergens mee te maken, gewoon een kraan die dicht stond.
De oorzaak bleek te zijn dat de werf in Nederland er zinkanodes onder moest zetten, maar dat er aluminium anodes onder gezet zijn zonder dat ik dat wist. Kom daar maar eens achter. Ik was daarmee twee jaar via de Noordzee naar de Oostzee gevaren, waar ik steeds 5 maanden rondvoer. Uiteindelijk viel het kwartje toen we uit het logboek vaststelde dat het verschijnsel begon na de laatste hellingbeurt. Toen pas dacht ik aan de anodes. Waar die galvanische stroompjes gaan lopen is niet te voorspellen en dat zal op elk stalen schip anders zijn.
Pas toen er zinkanodes onder de vlet werden gezet was het probleem definitief opgelost. Het vertrouwen van de schipperse is nooit hersteld. Zonder rubberboot in de davits vaart zij niet met mij op zee, omdat “die boot van jou altijd zinkt” volgens haar.
Ik kan aanbevelen om in elk compartiment van de boot een waterverklikker te maken, ook al is het een van een paar euro uit de Gamma op batterijen.
Om op je vraag terug te komen elke zomer varen de schippers van stalen motorboten naar de wadden om daar weken te verblijven zonder eerst hun aluminium anodes te vervangen door zink anodes. En dat gaat altijd goed. Dat geldt dus ook voor de stalen Volker kotter.