door Oeverloos » 21 Apr 2026, 16:29
De vlet ligt lang geleden geankerd in een mooie beschutte baai onder een eiland. Het is augustus met het allermooiste zomerweer ooit. Het type weer waardoor ook beginnende zeilers zich naar verre eilanden wagen. De baai stroomt de laatste dagen langzaam vol met zeilboten, op de ondiepe plekken een paar Folkboten en een enkel Deens motorbootje bij het strand. Het is net of hier in Denemarken de zomer meer zomer is dan bij ons in Nederland. Er liggen naast de Deense en Zweedse zeilers inmiddels vele Duitse zeiljachten, sommige met hun ankerballetje en ook enkele ervaren Nederlandse lange afstand zeilers.
Als het zulk mooi weer is dan is het hier helemaal geweldig. Bij de haven is een klein primitief restaurant. Je kan buiten een simpele maaltijd krijgen, Tuborg øl en Italiaanse wijn. Kortom zomer in Denemarken in aangename rust en zeilers onder elkaar.
Wij zijn de enige stalen motorboot. Een vlet is laag en onopvallend en ziet er maritiem uit met de kabelaring en de kopleguaan. Zolang je de Heineken parasol binnen laat ben je onzichtbaar tussen de zeilers. Heel iets anders dan een wit polyester flybridge motorjacht met aan beide zijden een giga antenne, een waterscooter achterop en bonke bonke muziek aan.
Bij zulk mooi weer is het piepkleine haventje zomaar vol. Het eiland ligt nogal ver weg van de beschaving, dus als je hier in de namiddag aankomt en de haven is afgeladen met aan de buitenkant 5 lagen dik, dan zie je de zeilboten uit de omringende landen voor anker gaan.
De oudere Duitse schipper staat aan het roer, wat op de Duitse boten altijd wat groter lijkt, weet waar hij de één na beste beste ankergrond vindt. Die holländische Motorboot ligt namelijk genau op zijn plek. Hij knoopt zelf een ankerballetje aan de neuringlijn van het anker, waardoor hij met iedereen ruzie krijgt, bedient zelf de ankerlier staande met de afstandbediening op het hoogste puntje van de boeg, hijst de ankerbol, blaast de rubberboot op, bedient de 2 takt buitenboord motor en gaat voor het slapen eerst “nackt baden” en krijgt een handdoek aangereikt van zijn vrouw vanuit de kajuit.
Minder ervaren jonge Duitse zeilers zijn goed voorbereid en lezen boeken over “Richtig Ankern für Anfänger”. Ze varen meestal te gehaast de baai in, te dicht bij een geankerd schip, ankeren met de wind mee, steken te weinig ketting, laten het anker over de grond slepen, tot er een bos groente aan zit, trekken hun anker niet aan, houden hun hand op de ketting om te “voelen”, hijsen het anker weer op, varen met de ankerbol in de mast naar een andere plek, doen daar hetzelfde en daarna gaan ze met hun ankerbol naar de haven.
Denen niet, die varen zo langzaam dat je ze niet opmerkt, zijn uiterst kieskeurig, overleggen samen fluisterend in de kuip over de beste plek, wat best lang kan duren, houden ver afstand, laten een anker vallen met totale onverschilligheid, trekken het niet aan, hijsen nooit een ankerbol, gaan zwemmen zonder herrie, maken de BBQ in orde en gaan bier drinken met een stuk overgebleven “kanelstang”. Als je een boek zit te lezen en je kijkt op, liggen er zo drie Denen om je heen zonder dat je iets gehoord hebt. Ze komen hier al jaren en jij bent welkom, mag er zijn, omdat je een bevriende Nederlander bent en ze groeten je als watersporters onder elkaar. Wat Deense zeilboten betreft, hoe kleiner hoe stoerder.
De lange blonde Zweedse zeilers met een nieuwe blauw gele vlag, zijn perfect gekleed onder hun bimini en voorzien van de nieuwste zwemvesten en nog veel kieskeuriger dan de Denen. Ze varen doodstil eindeloos rondjes voor een perfecte plek in hun Deense baai, aangewezen door de knappe, blonde slanke schipperse met zonneklep en shorts, die voorop staat en de weg wijst, ankeren met aandacht en ervaring en verwisselen hun modieuze zeil garderobe voor strandmode, blazen de smetteloze rubberboot op en gaan met de elektrische buitenboord motor naar het strand. De spetterende grill achterop is allang vervangen door een futuristisch ding uit de ruimtevaart. Die Hollandse motorvlet met die ronde bolle boeg en raar touw erom is uit de middeleeuwen en daarom voor sommigen van wetenschappelijke waarde, maar echt varen kun je er niet mee.
De relaxte Nederlandse zeilers met hun grote stoere donkerblauwe zeiljachten blijven bij ons uit de buurt, want wij zijn een motorboot van het Sneekermeer, die bij Terhorne verkeerd gevaren is. En dat klopt eigenlijk ook. De ervaren Nederlandse schipperse met haar gepekelde zon en wind gebleekte oliegoed staat achter het roer, want die weet de weg en de schipper laat het anker zakken en steekt geroutineerd ruim voldoende ketting zonder balletje. Het anker wordt met de motor in de grond getrokken. Het Zweedse gastenvlaggetje hangt nog in de mast, maar dat wordt spoedig gewisseld door een Deense. Daarna gaan ze samen in de kuip zitten met rode wijn uit een pak en tijgernootjes en genieten eindeloos van het uitzicht. Ze groeten altijd enthousiast als we langs varen, want ze zijn super aardig tegen ons, omdat ze net doen of we niet van die motorboot zijn. Wij waarderen het dan ook, dat we voor zeiler worden aangezien. Voor impellers, gereedschappen, lampjes en andere ongein kun je bij die verdwaalde vlet terecht.
De Nederlandse 10 meter zeeschouwen zijn altijd de meest aardige, gezellige mensen ooit, met schippers die klagen dat hun vrouw voortdurend schuine boekjes leest of zit te breien en niet van boord te branden is. Ze komen vaak aangepeddeld in hun harde bijbootje naar die bejaarden vlet, want misschien hebben wij vroeger ook gezeild met een stamboek platbodem?
Geweldig land Denemarken.
Een lief zeiljachtje van een meter of 10 met een te kleine Duitse vlag ligt nog net op diepte op de meest beschutte plaats.
Het is een mooie en stille avond en om een uur of tien zijn alle ankerlichten aan en de zeilers op één oor.
Om een uur of twee twee ‘s nachts steekt er een noordoostelijke wind op, waardoor al boten om hun anker draaien. Langzaam neemt de wind toe tot ongeveer een 5 Bft.
Ik lig in de punt in een droomloze slaap, toen ik werd aangestoten door de schipperse.
“Hoor je dat?”
“Ik hoor niks, ik slaap”
“Wacht even en luister”.
“Hilfe, Hilfe”, klinkt het in de nacht. Nou ja nacht, het wordt hier zomers nooit echt donker.
“Hilfe, Hilfe”, wordt in de verte door de baai geroepen.
De schipperse stapt uit haar kooi aan stuurboord en gaat kijken in de stuurhut.
“Kom eens kijken, dit zie je nooit”.
Ik slaap nergens zo goed als aan boord en heb helemaal geen zin om er uit te gaan. We kijken met de verrekijker en we zien dat het licht aan is in het Duitse zeilbootje. Door de ramen zie je hectisch heen en weer geloop in het bootje, zoef zoef van de ene naar de andere kant en daar klinkt het weer.
“Hilfe, Hilfe”.
Dat is de Duitse vrouw in de kuip. We zien nu ook in de schemer, dat de mast helt en dat de boot bij het strand ligt. Ze zitten op het zand.
“Je moet er heen”
“Dat kan zo niet, dat is zielig”.
“De hele baai ligt vol met collega zeilers en dan ben ik op mijn leeftijd de klos?”
“Niet zaniken, ik help je wel met de rubberboot”.
De rubberboot laten zakken uit de davits en de Honda gestart, want er staat te veel wind om te roeien.
Als ik de scepter van de Duitse zeilboot bij het potdeksel vastpak verschijnt ook de man.
“Unser Boot sinkt, wir brauchen hilfe, können Sie uns helfen, wir sind am Ende”
Ik kan het echtpaar gerust stellen. Er zal verder niets gebeuren, want de boot ligt vast en meer helling gaat die niet maken, want het is zo goed als laag water. Het verschil tussen laag en hoogwater is hier maar 50 centimeter. Misschien een beetje hoger, omdat de wind naar het oosten is gedraaid. Niks aan de hand, over een uur of 5-6 is het hoogwater.
“Unser Schiff ist in Seenot, wir wollen unbedingt in den Hafen einlaufen, helft uns bitte!”.
Ik zeg tegen ze dat ik hun boot dan eerst met de kop in de wind ga draaien, want de zeilboot ligt dwars op de wind. Daarna moet hij zijn anker ophalen, want hij ligt toch al vast en mij de grootzeilval aangeven.
Op mijn teken moest hij “Vollgas” geven.
“Jawohl, verstanden”.
Ik duw de boeg met de rubberboot in de wind. De zeiler haalt een lijn met een ketting voorloop met Danfort anker omhoog met een enorme oogst zeegras. De ankerlijn is veel te kort, waardoor de boot is gaan krabben toen de wind opstak. Ik zet een lijn uit het ankerbakje van de rubberboot op de val, zodat deze een heel stuk langer is en geef het teken van “gassen” en wijs naar dieper water.
Achter de zeilboot zie ik schroefwater. De hellende boot beweegt niet, maar blijft wel mooi liggen met de kop in de wind. De val zet ik vast op een oog buiten op de spiegel van de rubberboot en ik begin langzaam met de motor aan de val te trekken. De mast helt mijn kant op en door het trekken maakt de zeilboot meer en meer helling en de kiel komt hoger en hoger en daar schiet de zeilboot los. Ik maak snel de val los en werp die over de kuip.
De zeilers varen door de baai met slapende zeilboten met brandende toplichten naar het haventje, waar ik het zicht op de boot verlies.
De schipperse staat op het zwemplateau mij op te wachten en samen hijsen we de rubberboot in de davits, waarna ik meteen mijn kooi in rol.
“Even krengen en zo klaar”.
“Jij hebt je goede daad weer verricht, schipper”, klinkt het uit de stuurboord kooi.
“Zeiden ze nog wat?”
“Nee, ze zijn zonder iets te zeggen weggevaren, ze staan stijf van de stress”.
“Hebben ze een bijbootje?”
“Ja, een klein rubberbootje”.
“Daar horen we nooit meer iets van”.
“Waarom niet?”
“Het zijn Duitsers, die denken dat wij hun schip gered hebben en een percentage van de scheepswaarde opeisen”.
“Eerlijk?”
“Ze denken dat ik straks nog met de rubberboot naar hun toe kom”.
Het blijft nog een aantal dagen waaien. Een enkele Nederlander, Deen en Zweed zie je vertrekken. Na drie dagen gaat de wind wat liggen en loopt de baai en het haventje leeg.
In een lange rij varen de zeilboten naar open zee. Één zeilbootje maakt zich los uit de rij en vaart naar ons toe.
Ze reiken twee flessen rode wijn aan.
“Echt toll, dass du uns geholfen hast, danke!”
“Keine Ursache, gute Fahrt!”
Aardige mensen, die Duitse zeilers.
Laatst gewijzigd door
Oeverloos op 21 Apr 2026, 17:18, in totaal 1 keer gewijzigd.
